من سارا تقی‌زاده هستم.

به گمان من، هر انسانی داستانی دارد که بخش‌هایی از آن هنوز برای خودش نیز ناشناخته مانده است. داستانی از تجربه‌ها، رابطه‌ها، آرزوها، ناکامی‌ها و احساساتی که در گذر سال‌ها، آرام‌آرام به بخشی از شیوه نگاه کردن ما به خود و جهان تبدیل شده‌اند.

گاهی در زندگی با دشواری‌هایی روبه‌رو می‌شویم که به‌سادگی نمی‌توانیم علتشان را توضیح دهیم. ممکن است بارها در روابطمان با تعارض‌هایی مشابه مواجه شویم، در موقعیت‌های آشنا احساساتی دردناک را تجربه کنیم یا با وجود تلاش فراوان، نتوانیم آن‌گونه که می‌خواهیم رفتار کنیم.

چنین تجربه‌هایی یادآور این واقعیت‌اند که زندگی روانی ما پیچیده‌تر از آن است که بتوان همه دشواری‌هایش را تنها با آنچه در زمان حال اتفاق می‌افتد توضیح داد.

برای من، یکی از ارزشمندترین جنبه‌های روان‌درمانی، فرصتی است که برای شناخت این پیچیدگی‌ها فراهم می‌کند؛ فرصتی برای آنکه فرد بتواند با کنجکاوی و در عین حال مهربانی بیشتری به تجربه‌های خود نگاه کند و ارتباط میان گذشته، احساسات و انتخاب‌های امروزش را بهتر بفهمد.

تغییر همیشه به معنای کنار گذاشتن گذشته نیست. گاهی تغییر از جایی آغاز می‌شود که بتوانیم گذشته را با نگاهی تازه ببینیم، تأثیر آن را بر زندگی امروزمان بشناسیم و به‌تدریج راه‌های متفاوتی برای مواجهه با خود، دیگران و دشواری‌های زندگی پیدا کنیم.

شاید نتوانیم همه آنچه را بر ما گذشته تغییر دهیم، اما می‌توانیم نسبت خود را با آنچه تجربه کرده‌ایم، دوباره تعریف کنیم.